Pis Bir Yalnızlık

Akşam ne yediğini hatırlamak için ocaktaki tencerelere baktığında saat gece yarısını çoktan geçiyordu. Ocakta 3 tencere duruyordu ve leş gibi de kokuyordu, kapaklarını açtığında. Birinin içi yarım su doluydu, yağlı, salçalı, domatesli ve içinde tencerenin dibine, sağına soluna yapışmış patates, domates gibi parçalar vardı; bazı ince parçacıklar da paraşütlenerek suyun üzerinde yüzüyordu. Paraşütlenmek? Gökten sofra mı inmişti de paraşütlendirdim bir yemek ögesini bir satırda? Peygamberlerden birinin adı geçen böyle bir hikaye hatırlıyorum, Hz. Musa olabilir. Gökten sofralar iniyormuş da şükürsüzler bu sofrada mercimek niye yok, bu bulgur neden esmer değil filan deyince sofra kalkıvermiş. Sonra başlamış insanoğlu, insankızı karnını doyurmak için çalışmaya. O da perdeleri kapalı, karanlık, havasız ve leş gibi kokan bir mutfakta; sıçrayan yağların üzerinde, orasında burasında makine yağı gibi bir şeye dönüştüğü ve dökülen yemek parçalarının ısıdan kömür olup yapıştığı bir ocağın başında bu akşam ne yediğini hatırlamaya çalışıyordu. Daha birkaç saat önceydi, fakat hiçbir ipucu yoktu. Tencerenin birinde üstü yeşil, beyaz özel bir sos kaplanmış bir kaşık pilav; bildiğin küf! Diğerinde, dibinde donmuş bir tereyağı katmanı üzerinde tek başına öylece duran bir fiyonk makarna tanesi. Tencerelerde tabii bir sıcaklık yok. Bir sıcaklık yok tencerelerde. Hiç hatırlamıyordu akşam, daha birkaç saat önce ne yediğini. Yalnızdı…Çok yalnız…